محراب

خیلی وقت ها، آدم زرنگ بازی در می آورد. مثلن موقعی که مسیرش بی آر تی خور است و می خواهد به جای سیصد تومان کرایه تاکسی، بیست تومان بدهد و بی آر تی سوار شود. و وقتی وارد ایستگاه بی آر تی می شود می خواهد زرنگ تر بازی در بیاورد و از بین درهای ورودی که اتوبوس ها می آیند جلوی آن ها نگه می دارند، می خواهد یکی را انتخاب کند که بدون در سر وارد اتوبوس بشود. می رود دم یکی از این درها می ایستد اما اتوبوس اول می آید و پر است و نمی تواند سوار شود. می رود دم همان دری می ایستد که مردم زیادی جمع شده اند، طبیعتن آنجا هم نمی تواند سوار شود، چون تا یکی پیاده می شود مردم می روند تو و پر می شود اتوبوس. می آید دم در دیگری می ایستد و مشاهده می کند که اتوبوسی که می آید می ایستد از آن در سوار نمی کند. حدود ده دقیقه می گذرد و دور و برش را نگاه می کند و تشخیص می دهد تمام کسانی که با او وارد ایستگاه شده بودند رفته اند. می دود به در بغلی برسد که آن هم می بندد و می رود. نگاه می کند می بیند آن یاروئه که مسئول است در ایستگاه دارد به او می خندد. سرش را بر می گرداند، از گوشه ی عینک نگاه می کند، اگر چه از کنار عینک نمی تواند خوب تشخیص دهد ولی انقدر نیش طرف باز است که به راحتی متوجه می شود همچنان یارو دارد می خندد. تصمیم می گیرد برود با تاکسی برود.

باید برگردم، بگردم، ببینم کجا برای کدام از دست رفته ای سوگواری نکرده ام که اینطور سایه زده شده ام!